جانی

اینهمه سال

                           اینهمه لحظه های خالی

                که پر کرده خاطر و خاطره رنجدیده مرا

                           از لحظه های همجواری ما

                     بی نگاهی و کلامی و نوازشی

                    حتی بی حرارت مهری

                          لبریز کرده ای

                    اینهمه    ......سال

               خاطرات دردناک همجواری بی حضور

           رنجنامه  حضوری بی گرما

           و تاریکی همه چراغ های رابطه

                        و من....

  زندانی لحظه های خالی  این ارتباط شوم

               حبس ابد

                             انفرادی

                 بی عفو

                 بی کلام

        بی دادگاه و حکم و محاکمه.

****************

              مجرم:

           زنی زنده

                     جنایت:

            تولد

                   زیستنی شوریده

                 حضور رنگارنگ بی دلیل

                      در لحظه لحظه های زندگی

                         حکم:

                                      حبس ابد!

                         دیوار چهار گوش دور تا دور

                          سلول انفرادی

                       با حضور بی حضور تو

                          و در های باز رو به

                                  آسمان

آویدمیرشکرائی ۵/١/٩٠  خانه دریا

/ 3 نظر / 6 بازدید

در آن زلال آبی حل می شوم که پشت قطره های اشک پنهان است دوباره در آن رواق ها در سایه سکوت می خوابم و تو را دوباره خواب می بینم

هتل

با تکه‌های پسته که به دندان می‌آید پل‌هایی ترک خورده و رودهایی خسته روغن زبان بسته که سر در نیاورد برای ته مزه‌ی سوهان چه کسی سرش بریده شد و زن‌های چادر مشکی در اعماق نگاهت که هر شب برای من چادرشان را پشت و رو می‌پوشند

حامد

سلام. بسیار عمیق و عاریت گرفتن کلمات بسیار عالی هستند.وقتی دل بشکنه زمزمه ی درون با هنر درون به برون ریخته میشه و این پیوند متعالی بین درد و هنر است. و این پیوند در امتداد آن درد از انسان هنرمند میسازه.نثر و شعر همه از یک منشا و آن شعور است که آنچنان در می یابد که همانند بلبلی زار می سراید. در واقع اعجاز قلم منتهی به درون و شعور شماست. اگر انسان نفهمد که هنرمند نمیشه. با اندک تجربه ای که از نثر دارم شما رهرو نیما و مشیری و سپهری و فروغ باید باشید. هر قلمی که بر مصحف دفتری هبوط می کند عقلی ست که اندیشه ی آبادیانی و سفره ی دوستی و مودت را طرح میکند. درود و بدرود