نام مرا بخوان

نام تو چه کوچک و جدا افتاده و ناپیدا بود

در میانه بلند نام ها

شماره هائی کنار آن...

کسی نام ترا خواهد دید؟

و نام ترا

به یاد خواهد آورد در نگاه تو؟

~~~~~~~~~~~~~~

شماره ها را تکرار و

نامم را صدا کن دوباره

نام من

میانه انبوه نام ها

کلامم

در سرگردانی حرف های نا گفته بسیار

نگاهم

در هراس دور ها و لحظه ها

و نفس هایم

در اضطراب بودنم

پنهان گشته اند

نام مرا پیدا کن

با شماره های کنار آن

نگاهم را به یاد بیاور و

کلامی را که بوی عشق می داد

یادم را به نور آسمان صبح آبی کن

و مرا دوباره صدا کن

در هجوم نا با ورانه هایم

  
نویسنده : آوید میر شکرائی ; ساعت ٦:۳٢ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٦/۱۱/٧
تگ ها :