یعنی این ترا یاد یکی از این تئاتر های مدرن نمی اندازد؟

صحنه ای خالی

نوری زننده..

یک آیینه قدی

پنجره ای در گوشه...

خیره از آن کسی به جائی

مثلا ابری در دوردست آسمان..

و این حرکات مضحک این میان

که نه شکل رقصند و نه موزون...

×××××××××

بیهودگی در بیان

بیهودگی در حرکت

بیهودگی در نگاه

صدا و

خواندن

همه همه در فضائی دروغین و وهم آلود

ما هم اسمش را گذاشته ایم :زندگی

آوید میرشکرائی 22/10/93 بیست دقیقه بعد از نیمه شب

  
نویسنده : آوید میر شکرائی ; ساعت ٩:٢٦ ‎ق.ظ روز ۱۳٩۳/۱٠/٢٦
تگ ها :