نشانه

خط سبزی که کشیده ام پشت پلک هایم را

ثبت می کنم بر یک کاغذ براق سپید

خطوط ریز دور دهان و چشم هایم را هم

با این گردن آویخته و غبغب حزن انگیز

روح لحظه هایم را در پرونده ای ثبت می کنم

گاهی به آن دفتر شعر و

گاهی آلبوم عکس می گویم

تلخی به یاد آوردن لحظه های سنگین

که شانه های من و

دفتر تنهای من را

 خمیده می سازند.

نگاهی خالی ست پشت خط سبز

یا سوال های بی پایان؟

حسرت و نگاه به پایان را

ثبت می کنم

در دفتر پریده رنگ روز هایم

*********

من که مورخ نیستم

بایگان هم

نه اولین انسان با قلم 

نه نخستین بار آشنائی با آن

توده های پیچیده کلمات را

ثبت می کنم 

بر پیکر در هم پیچیده میانسالی

به جا مانده از سال ها

از قرون

15/2/92 شش عصر

  
نویسنده : آوید میر شکرائی ; ساعت ۱٠:۱٩ ‎ب.ظ روز ۱۳٩٢/٢/۱٧
تگ ها :