نا تمام

روزی که به نیمه رسیده

در همین نیمه کسل اندوهبار عصرگاهی

                          نیمه تمام است

                               چون نیم قرن گذشته

                                     و چند گاه مانده.....

نیمه تمام مثل همه قصه ها

حتی حکایت همین اندوه 

نیمه تمام می ماند

             بسکه بریده بریده

                      از وحشت سقوط

به تکه تکه های وظایف روزمره و

قطعه قطعه های گمشده پازل روز

می آویزد.

******

سفر هایم نیمه تمام ماندند

بی پایان.

روز آخر چون آوار

بر سرم

اتفاق افتاد.

********

نمی خواهم اینجا باشم

نمی خواهم نباشم

نمی خواهم باشی

نمی خواهم نه باشی

نمی خواهم به مانم

نمی خواهم به روم.

*********

کلاف رنگ به رنگ سر در گم پیچیده ای ست هستی

تا آخر هم که باز شود(اگر شود....!)

آنقدر نیست تا که

پوششی برای شانه های لرزان و

جسم سالمند دیگر کهنه ات

گردد.

آوید میرشکرائی  17/10/90   چهار و هفده دقیقه عصر

  
نویسنده : آوید میر شکرائی ; ساعت ۸:٢٥ ‎ب.ظ روز ۱۳٩٠/۱٠/۱۸
تگ ها :