آواز

در حاشیه امن معصومیت است که می دوند

         دست  در دست

                      اینگونه شادمانه.

       و بال است

امنیت فرشته وار

                  پرواز خنده هاشان.

**********

در حاشیه امن گم شده هامان است

           خنده هاشان

                 جست و خیز و

                     کیان پور نور بازی ها.

**********

علی رغم همه لحظه های بهت...

                  آن های فغان و

                به درد آمدن دل است..

                   که فرا میرسد از راه

                             سالخوردگی و

                               انتظار مرگ

علی رغم زیبائی نفس بر باران و

بهار بود

علی رغم اشک وباران و

موسیقی اندوهبار هق هق گریه ها و

            رقص شانه ها

           به اوج رفتن ها و

           فرو آمدن ها

علی رغم خاطرات طراوت جشن سبز و

         فغان گریه ای که

        عصر آتشبار روزی از اواخر مرداد

        بر آمد از سینه نوزاد دختری.......

                  سالخوردگی می رسد از راه

                        نا گهان

                           با انتظار مرگ.

***********

من برای فرارسیدن ناگزیر همین لحظه هاست

                   که زنده ام

                  که ناگهان

   پس از چندی سکوت از راه میرسند و

           باز درد انتظار را

                    می شکند

              در واپسین روز های بهار.

‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌           **********

خوبست که شعر ها را

به ترانه و آواز می خوانی

سخت است

جور دیگر خواندنشان

همه قلبم را

از گلویم

بیرون می کشد

مویه کنان

با باران و بهار هم

هماهنگ است و

مرا به گریه می اندازد باز....

******

گاهی فکر می کنم

             چطور نمی دانند؟!

بعد تر فکر می کنم

       خوبست ندانند

         خوبست ندانند

       بگذار تنها به آواز بخوانند

         سال ها پس من...

      شعر هایم ملودیک نیستند...

                می دانم..

                   می دانم.....

اما روزی کسی

ترانه آشنایشان را

باز می یابد و

می خواند

چون تو..

*******

گفتم چه می خوانی زیر لب؟

به زمزمه گفت آواز...........و

خاموش ماند

آوید میرشکرائی ٨ صبح بزرگراه مدرس   ١٩/٢/٩٠  

به سهیل نفیسی و آواز شعر هایش

 

 

 

 

 

  
نویسنده : آوید میر شکرائی ; ساعت ٩:٥٠ ‎ق.ظ روز ۱۳٩٠/٢/٢٠
تگ ها :