چشم انداز

به انتظار نشستم

چشم انداز شاخه های در هم تنیده تبریزی را

                خیابان بلند....را

           تمام روز های سرد را

           تمام لحظه های

                                 گم شده در غبار بی تفاوتی و

                                              بهت نابینائی

                               ************

به انتظار ماندم

          لحظه تولد یک سئوال نامعلوم را

        با هزار پاسخ روشن تر از خورشید

                          هر صبح.

             هزار پاسخ داشت

    آن که کلمات سئوال را نمی توانست بخواند

                   ***********

 و پشت مهی از تاثر و سردرگمی

          پنهان شده بودند

                           جمله هائی نامعلوم.

            *********

 به انتظار ماندم

                   به انتظار ماندم

           پنجاه سال

                 پنجاه قرن

 از همان اولین لحظه که الف را خواندند

           از همان لحظه ها در کنار جوانه های بید

                به انتظار ماندم

               به انتظار ماندم

از همان نخستین الف

آیا باز جوانه ها

          بر تن لخت درختان

               پنهان شده اند

                           تا رویش بهار آزادی؟

               ***********

دیگر این را همه می دانند

هر گاه شب را

بیدار بمانی

به احترام تاریکی و

بلندای گفتگو...

بی شک

لحظه طلیعه سحر

                  زود تر ......می رسد.

آوید میرشکرائی ١٢/١٢/٨٩

  
نویسنده : آوید میر شکرائی ; ساعت ۸:۱٥ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٩/۱٢/۱۳
تگ ها :