همه شما

لا به لای کابوس هایم را هم

           می بینید..!!

آن لایه های عمیق ترس از تنهائی و

   تاریکی را

 بسکه نمی شنوید مرا...

 و محکوم به سکوت ام  ساخته اید

ترس از گم شدن هزار باره

در هزار توی ترسناک

             گفتن ها وندانستن هایتان.

 در تیره ترین ترسهایم می روید و

از روشن ترین نگاه مهر آمیزم..

               چیزی نمی دانید!

********

بر لبه باریک بودن و نبودن ام

                  به حجم کاذب ابر های بارانی ام

           به هوای سردی که از آن می گریزم..

                                    چنگ می زنید

            بر موج دلتنگی ام سوار می شوید و

            از طوفان خشم و اندوه ام

                      نادیده 

                      می گذرید.

                  **********

       مرا

                          مرا...

                                  مرا...

      مرا که وزش بال مگسی بیدار می کند و

            نا گفته هایم.....

              بی خواب!

آوید میرشکرائی ١٨/١٠/٨٩ دو صبح تهران

 

  
نویسنده : آوید میر شکرائی ; ساعت ٩:٠٩ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٩/۱٠/۱۸
تگ ها :