هجرت

بر حباب های تردید پای پرنده آهنین ات می نشینم

              که مثل کبوتری...

         می پرد به دل آسمان نامعلوم

           تو و این

           میل سمج جسور

          به درد و تردید

         تو و این سقوط آگاهانه

          در رنج ناآگاهی..

                     می روی و....

              روح زلال یک رویا

              ترا

                تا ماورای آغوش سرد غربت

                       دنبال می کند.

                       ***********
                        فردای آفتابی آیا
                         چشم در چشمانم می دوزی
                          به آگاهی؟
آوید میرشکرائی ۴/١٠/٨٩  چهار و نیم عصر
به ف
  
نویسنده : آوید میر شکرائی ; ساعت ۱٠:٢٥ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٩/۱٠/٤
تگ ها :