زندگی

فرصت سوگواری

                    برای آنان که می روند....

         یا که

             بهت دل باختن و

             هراس پشیمانی

                    هنگام حسرت و

                                     پریشانی.

به کام گرفتن و.................................

                          از کف نهادن.

                عطش و

                    جرعه جرعه نوشیدنی

                       بی سیراب شدن:

                        تشنگی همیشگی.

                 ******************

فغان وشیو ن و فریاد و

مرگ در سکوت و خاموشی

                  *******************

سرما

                   پیش از گرما

گرسنگی

             پیش از سیری

غروب

          پیش از طلوع و

تاریکی

                   کمی پیش از نور سحرگاه.

فراق در غیبت وصال و

                              کوری

                                   پیش تصویر گداخته خورشید

رویای محال آرامش و

                    غلیان دمادم.

             ****************

دل کودک من که چون پرنده ای

                    مضطرب و مالا مال رویا ها

 می زند پر های ظریف تند پرش را

به دیوار قفس سینه ام

    تا آخرین دم

       تا آخرین دم.

              ******************

 مهلت لبخند هراسیده ای

              شرماگین و

              رقت بار و

                      ساده لوح

بین هق هق های فروخفته و غمالود و

                        بغضی بی پایان.

                   *****************

شعر هایم را

   آویزان می کنم به لحظه های بریده خیابان

مثل این نقاش ها که تابلو هایشان را به دیوار های قشنگ گالری هایشان می آویزند.....و

در حالی که اندوه

آنچنان قفسه سینه ام را می فشارد که نفسم در نمی آید...

به هیاهوی شاد پرنده ها

            دل می بازم

آوید میرشکرائی ١/٣/٨٩ هشت شب اتوبان مدرس

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

  
نویسنده : آوید میر شکرائی ; ساعت ٩:٢٠ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٩/۳/۱
تگ ها :