ستایش باد

نشسته ام

                      چون یکی تندیس عظیم

با صورت فرسوده از

                      گذشت باد های تند زمان

 بر قله ای دوردست

در خیال توفنده پرنده ای

تنها بر جای مانده از

                 ستایش بی وقفه باران وباد.

******************

قصه عبور

             در دفتر

                         بر جای مانده ای

                  از

                           کاروان

                                      گذرنده ای

                                              از صحرا

************************

خوب............که چه؟!

این که به یاد کسی نمی ماند!

    یا اگر که بماند.............

تنها قصه ای ست

برای خواباندن کودک بیقراری

در شب طوفانی سرد دور..........دستی

*****************

بلبلی بوده ای و

               حتی

                   شبی تا صبح..........

خوانده ای پشت پنجره ای.........

                  لا به لای شاخه های هزار توی درختی

                                   در بهشتی سرسبز.

******************

آنقدر سخت هست

                 عبور از باید ها و نباید ها

         و غلبه بر عادت ها

                 که تو از عقب

                        سقوط کنی در مغاک مرگبار دره ای

             بشوی از ساکنان

                             دهکده دوردست فراموش شده ای

                             در

                                     دیگر سو.

آوید میرشکرائی   ١۵/٢/٨٩ رویان

                       

 

  
نویسنده : آوید میر شکرائی ; ساعت ۱٠:٤٥ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٩/٢/۱۸
تگ ها :