پشت پنجره

پشت خمیده من

             پشت به پنجره

که در قاب پنجره جا نمی شود!

  درون این صدف

پنهان می شوم و

به صدای این بلبل محزون تنها

           به خواب می روم.

**************

هر چیز دیگری را هم که

      از قلم بیندازیم و

نادیده بگیریم

                           تو

خلوت مرا بر هم نمی زنی....

                 حتی با آنهمه صدا!

                      با تو

من در من تکرار می شود و

می ماند

          در حریم دست نایافتنی خویش

     مرا که می خوانی و

       می خواهی...

      من دوباره تکرار می شود

    در شعر ها

  در حس ها....

در فکر های

       تازه تری.

****************

می دانم......

                   گفتم که

         می دانم.....

من نه آرامم و

             نه ساکت و

              نه کم حرف

آنقدر بر کاغذ نوشته ام

              که اکنون

               چیزی دیگر نگویم و

                                              خاموش شوم.

آوید میرشکرائی    ١۶/٢/٨٩   دو صبح   سی سنگان

  
نویسنده : آوید میر شکرائی ; ساعت ۱۱:٥٩ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٩/٢/۱٦
تگ ها :