این نیز بگذرد

گیرم که هر چه رفته

یک روز بازگردد

(که نمی گردد)

یا که این درد جانکاه را

در سکوت

تاب بیاوری که:

می گذرد......

روز های از دست شده را چه کنم؟

لحظه های غمباری را که از شدت حزن آلودی

حتی به یاد نمی آورم

جوانی رفته را چه کنم؟

**********

چه بسیار صبر کردم تا که

نوبتم رسد به شادی

روزم به سر شد و

دمی

فارغ از این حباب ها

نفسی نکشیدم

بیرون آب

آوید میرشکرایی دی ماه 93 تهران

  
نویسنده : آوید میر شکرائی ; ساعت ۱٠:۳٧ ‎ق.ظ روز ۱۳٩۳/۱۱/۳
تگ ها :