پانتومیم

وقتی نیستی

   بودن من و تو

شکل برداشتی واقعگرانه می شود

                   از یک قصه تخیلی:

                    بازی کردن نقش های خواب دم صبح

                              در یکی از این...

                   روزمرگی تکراری روز های زندگی...

                  مثل یک تابلوی امپرسیونیستی پر رنگ

                     می نشیند در قاب تغزلی

                    یک دیوار بلند خالی

                  و مثل یک پنجره

                   می گشایدش

                     به حس زندگی...

×××××××××

من از کنار تو آرام بر می خیزم

مثل بیشتر وقت ها

وقتی که هستی و

وقتی که نیستی.....

نمی دانم کدامم

در یک فضای خالی رنگی

در سکوت..

با چهره و دست ها و پا ها و

چرخشی هنرمندانه

نقشی می آفرینم دوباره از

قصه ای خیالی

که معلوم نیست

نیست

                  یا هست؟!

آوید میرشکرائی  11/4/90  چهار عصر تهران

  
نویسنده : آوید میر شکرائی ; ساعت ۸:٤٤ ‎ب.ظ روز ۱۳٩٠/٤/۱۱
تگ ها :