نوستالژی

یعنی که...

                    تنها....

                         در ازدحام نشستن است؟

    سکوت بیرون و

همهمه گفتگو از گذشته ها

در درون.

*********

یعنی که دور از صدای گفتگوی دیگران بودن است؟

             یعنی

             این حس تنهائی

                  که غم انگیزی

                        خصلت آن نیست

                             و بوی آگاهی در آن موج می زند

                        که شبیه

                                    از یاد رفتن است؟!

**********

یعنی که   به جای موج آب

یا کف خوابیده بر سطح موج ها

به جای تماشای ستاره ها

و حس درخشان سفید  چشم های خفته

زیر پهنه آسمان و مهتاب روشنش

                       انکار و

                         ادامه نفس نفس زدن

                         میل به زیستن

                 در عین مرگ؟

                             مرگ غریقی در اعماق آب های سرد.

*********

یعنی که پایان بی مرز رفتن و

به خط پایان

نگاه کردن است

              و نقطه آرامشی

                    بر این انتظار مداوم نا مدنی

**********

من حتی کلمات را شاید

          بیهوده می انگارم

         بر سپیدی دردناک

                    این کاغذ های پاره پاره

                    مثل همه نقشه های دیگر و

                      همه امید های دور

                          که مثل همه آن چیز های دیگر

                                     که همیشه می خواستم

                                      کسی آنها را نمی خواند

                            حتی پس از مرگم.

**********

همین؟

           همین بود؟

                             همین؟

                تنها در ازدحام؟!

************

حتی پیش از نوشتن

   نام شعرم را می دانستم.!

آوید میرشکرائی هفت شب  موزه سینما  تهران  ۵/٩/٨٩

** مجبور بودم اسم شعرم را نوستالژی بگذارم با وجود اینکه پارسی نیست.هیچ معادلی برای آن نیست.مرا ببخشید

 

                     

 

  
نویسنده : آوید میر شکرائی ; ساعت ۱۱:٢۳ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٩/٩/٥
تگ ها :

تسلیم

خدا می داند

 دیگر تسلیم ام

پیچیدگی ها را همه دوره کرده ام

                      و برگزیده ترین را

                               پیچیدم به پیکر ذهن پیچ خورده ام

               و آنقدر

                   گره خورده ام در هم

                   که تنها....

                دست معجزه ای مگر باز کند گره کورم را

                            و ساده...........

                     مثل یک طناب

                 آرام بگیرم بر بستر آرام یک زمین گندیده بویناک

              و آنجا...........

           خاموش بمانم

            ***********

 تسلیمم من

                تسلیم

                              تسلیم

                              نمی خواهم

                                نمی دانم

                            دیگر نمی گویم

آوید میرشکرائی  ٢/٨/٨٩  یک صبح

  
نویسنده : آوید میر شکرائی ; ساعت ۱٠:۳۸ ‎ق.ظ روز ۱۳۸٩/٩/۱
تگ ها :