سایه

به غریبه ای می مانم

               آنی.........

                                لحظه ای.........

                                               دقیقه ای و

                                  با چهره ای

ماسکی دیگرگونه و

به غایت رنگارنگ

سفری دیگر می آغازم

                         به جهانی لبریز از نادانسته ها

*********************

سایه ای می مانم

     مبهم و فریبنده و زودگذر

از کناره بی کناره گذاری

خاموش و دور افتاده و

بن بست 

 به راهی هماهنگ میروم

‌‌‌                   آگاه و موجه وآزموده!

*****************

چون ستاره ای

یا که سیاره ای از دور دست ها

                               سفر کنان.....

             یا که پاره ابری

             بی شکل و

                                  سفید و

                                                حجیم و

                                                     رونده

             یا که چون مه

                               هم نا شناس و

                                           هم

                                                 پذیرنده و

                                                   هم بی کناره

                                در اوج قله ها و

                                  گاه

                          در دره های نا شناس

                                            فرو رفته.

*************

با اینهمه صدا

          خاموش.

بلبلی ترانه خوان و

 به غایت تنها

پرنده خاموشی تیز فام و تیز بال

                 از بام تو

عبور کنان.

***************

من چون حجم رونده ای

                    یا که

درد عمیق تیز بی حجم رونده ای

همیشه در مسیر راه های پیچاپیچ نا معلوم

            همیشه  عبور کنان...

آوید میرشکرائی  ٢٣/٢/٨٩

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

  
نویسنده : آوید میر شکرائی ; ساعت ۱٢:٥٤ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٩/٢/٢۳
تگ ها :

ستایش باد

نشسته ام

                      چون یکی تندیس عظیم

با صورت فرسوده از

                      گذشت باد های تند زمان

 بر قله ای دوردست

در خیال توفنده پرنده ای

تنها بر جای مانده از

                 ستایش بی وقفه باران وباد.

******************

قصه عبور

             در دفتر

                         بر جای مانده ای

                  از

                           کاروان

                                      گذرنده ای

                                              از صحرا

************************

خوب............که چه؟!

این که به یاد کسی نمی ماند!

    یا اگر که بماند.............

تنها قصه ای ست

برای خواباندن کودک بیقراری

در شب طوفانی سرد دور..........دستی

*****************

بلبلی بوده ای و

               حتی

                   شبی تا صبح..........

خوانده ای پشت پنجره ای.........

                  لا به لای شاخه های هزار توی درختی

                                   در بهشتی سرسبز.

******************

آنقدر سخت هست

                 عبور از باید ها و نباید ها

         و غلبه بر عادت ها

                 که تو از عقب

                        سقوط کنی در مغاک مرگبار دره ای

             بشوی از ساکنان

                             دهکده دوردست فراموش شده ای

                             در

                                     دیگر سو.

آوید میرشکرائی   ١۵/٢/٨٩ رویان

                       

 

  
نویسنده : آوید میر شکرائی ; ساعت ۱٠:٤٥ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٩/٢/۱۸
تگ ها :

پشت پنجره

پشت خمیده من

             پشت به پنجره

که در قاب پنجره جا نمی شود!

  درون این صدف

پنهان می شوم و

به صدای این بلبل محزون تنها

           به خواب می روم.

**************

هر چیز دیگری را هم که

      از قلم بیندازیم و

نادیده بگیریم

                           تو

خلوت مرا بر هم نمی زنی....

                 حتی با آنهمه صدا!

                      با تو

من در من تکرار می شود و

می ماند

          در حریم دست نایافتنی خویش

     مرا که می خوانی و

       می خواهی...

      من دوباره تکرار می شود

    در شعر ها

  در حس ها....

در فکر های

       تازه تری.

****************

می دانم......

                   گفتم که

         می دانم.....

من نه آرامم و

             نه ساکت و

              نه کم حرف

آنقدر بر کاغذ نوشته ام

              که اکنون

               چیزی دیگر نگویم و

                                              خاموش شوم.

آوید میرشکرائی    ١۶/٢/٨٩   دو صبح   سی سنگان

  
نویسنده : آوید میر شکرائی ; ساعت ۱۱:٥٩ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٩/٢/۱٦
تگ ها :