همه شما

لا به لای کابوس هایم را هم

           می بینید..!!

آن لایه های عمیق ترس از تنهائی و

   تاریکی را

 بسکه نمی شنوید مرا...

 و محکوم به سکوت ام  ساخته اید

ترس از گم شدن هزار باره

در هزار توی ترسناک

             گفتن ها وندانستن هایتان.

 در تیره ترین ترسهایم می روید و

از روشن ترین نگاه مهر آمیزم..

               چیزی نمی دانید!

********

بر لبه باریک بودن و نبودن ام

                  به حجم کاذب ابر های بارانی ام

           به هوای سردی که از آن می گریزم..

                                    چنگ می زنید

            بر موج دلتنگی ام سوار می شوید و

            از طوفان خشم و اندوه ام

                      نادیده 

                      می گذرید.

                  **********

       مرا

                          مرا...

                                  مرا...

      مرا که وزش بال مگسی بیدار می کند و

            نا گفته هایم.....

              بی خواب!

آوید میرشکرائی ١٨/١٠/٨٩ دو صبح تهران

 

  
نویسنده : آوید میر شکرائی ; ساعت ٩:٠٩ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٩/۱٠/۱۸
تگ ها :

هجرت

بر حباب های تردید پای پرنده آهنین ات می نشینم

              که مثل کبوتری...

         می پرد به دل آسمان نامعلوم

           تو و این

           میل سمج جسور

          به درد و تردید

         تو و این سقوط آگاهانه

          در رنج ناآگاهی..

                     می روی و....

              روح زلال یک رویا

              ترا

                تا ماورای آغوش سرد غربت

                       دنبال می کند.

                       ***********
                        فردای آفتابی آیا
                         چشم در چشمانم می دوزی
                          به آگاهی؟
آوید میرشکرائی ۴/١٠/٨٩  چهار و نیم عصر
به ف
  
نویسنده : آوید میر شکرائی ; ساعت ۱٠:٢٥ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٩/۱٠/٤
تگ ها :

پشت شیشه ها

پشت دیوار شیشه ای اندوه ام

          لحظه ای می ایستی و

                                   می روی.

                  اندوه ام را دیده ای؟!

                         نه!گمان نمی برم!

***************

پشت دیوار شکستنی ناگفته هایم

                    ماندی و....

                        رفتی.

**********

از من می گذری ...

                    هر روز هر روز...

من و این

اطاقک شیشه ای ضخیم

              که به دورم تنیده ای

          و فریاد گوشخراشی ام

             که

                   خود

                   در را به روی آن بسته ای

                        برای ابد.

آوید میرشکرائی ١٣/٩/٨٩/تهران

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

  
نویسنده : آوید میر شکرائی ; ساعت ۱٢:٢۳ ‎ق.ظ روز ۱۳۸٩/۱٠/۳
تگ ها :