شعر های من

تهران را ببین!

نا گهان دوباره سبز شده

نه انکه خلوت  است و

باد آمده و

شفاف شده دوباره هوایش...

اصلا خیالش نیست

به دلشوره ها و

ترس و

خطر و

خاطره های تلخ...

تنها

ناگهان

سبز شده و

رنگارنگ

چون قلب مردمانش

آوید میرشکرائی 13/1/91تهران نه صبح

نظرات ()

نه اینکه دیگر شعری نباشد در بهار

یا اینکه

شعر ها را

در پاکت های نا نوشته بنویسی و

زود تر برسد

به دست گوش های بیقرار.

**********

نه اینکه مثل گذشته ها..

شاداب و مشتاق....

فکر کنی:

 قلم را

کتاب را

بهار و تابستان و پائیز را

ودر این ده سال گذشته

شبکه جهانی و

تلفن های همه کاره را

تنها ساخته اند

تا تو سخن بگوئی

آشنا هایش بیایند

با روح و جان ات آشنا شوند

*********

بهار و باران

هنوز لبریز شعرند..

شعر های تازه....

زمان تو گذشته و

کم کم فکر می کنی:

چه سفری!

چه مسیری!!!

ساز و برگت را

با این دل پر خاطره...

می پیچی و

مرور می کنی و

آهی می کشی و

فکر می کنی:

دیگر چیزی نباید مانده باشد

تا

رسیدن.

آوید میرشکرائی 13/1/91  تهران نه صبح 

نظرات ()

می روم در نگاه یکی دیگر و

قدم می گذارم

با قدم های خیالی

در بهشت خاموش و سردی

 نوری نارنجی

از لا به لای پرده ها

فضای خیال ام را رنگی می کند و

رطو بتی سرد و یخ زده

حس حقیقت را

به خیال سرگردانم باز می دهد

*******

پاکیزه و

آراسته و

آرام

در این فضای خیس خاموش

نفس های زنده گرمی

هنوز موج می زند

آوید میرشکرائی 19/11/1390 یازده و سی صبح

نظرات ()

روزی که به نیمه رسیده

در همین نیمه کسل اندوهبار عصرگاهی

                          نیمه تمام است

                               چون نیم قرن گذشته

                                     و چند گاه مانده.....

نیمه تمام مثل همه قصه ها

حتی حکایت همین اندوه 

نیمه تمام می ماند

             بسکه بریده بریده

                      از وحشت سقوط

به تکه تکه های وظایف روزمره و

قطعه قطعه های گمشده پازل روز

می آویزد.

******

سفر هایم نیمه تمام ماندند

بی پایان.

روز آخر چون آوار

بر سرم

اتفاق افتاد.

********

نمی خواهم اینجا باشم

نمی خواهم نباشم

نمی خواهم باشی

نمی خواهم نه باشی

نمی خواهم به مانم

نمی خواهم به روم.

*********

کلاف رنگ به رنگ سر در گم پیچیده ای ست هستی

تا آخر هم که باز شود(اگر شود....!)

آنقدر نیست تا که

پوششی برای شانه های لرزان و

جسم سالمند دیگر کهنه ات

گردد.

آوید میرشکرائی  17/10/90   چهار و هفده دقیقه عصر

نظرات ()

شب ها

به گوشه گوشه های بسترم می خزم

به جسجوی جائی سرد تر و خاموش تر و تازه تر

جائی که در آن

خاموش شوند این صداهای دائمی که

درونم می گویند و می گویند...

جائی تازه ترکه در آن

رویای تو

مرا در سکوت و خاموشی

در شهر امن آغوشت

به خواب برد.

*********

شب ها لحظه لحظه های دردناک گذشته

همه واهمه ها

تلخی غربت حضور غریبه ها را

بیدار بیدار

چون هزار سوزن تیز

بر چشم ها می زنم و

چون خنجرهای آخته بی رحم

با آن

جان لحظه هایم را می درم.

*********

چه شب هائی شده اند شب هایم

بلندند و

تاریک و

بی انتها و

در آنها

نه نشانی از صدای قطره های باران هست و

نه فراموشی حضور هیچ لحظه ای.

به سالی می انجامد و

روشنائی دریچه ها را

بر سر و تن و چشم رنجدیده ام

آوار می کند

آوید میرشکرائی 6/10/90  پنجو نیم صبح

نظرات ()

دست کم

همیشه یکی باید بماند تا

آخر این دفتر....

بماند و

قصه را روایت کند.

بعد آن نقطه آخر

کسی دیگر نیست به این نزدیکی

تماشاچیان دور تر

این بار..

هر تصویر مبهم گذرنده را که دیده اند از دور...

روایت می کنند

***********

من چاره ای ندارم

جز بد شدن و بد بودن...

خشم و دسیسه و نیرنگ...

فریب و دروغ و

خاموشی...

وگرنه چه کسی این داستان پیچیده را

حتی باور میکند؟

چه برسد آنکه روایت کند آن را

دست کم جوری که باور کردنی باشد!

*********

پرده که می افتد آخر

از آن دور ها

سایه های مبهمی از گیاهان

در شب خاموش نیمه تاریکی..

گوشه ای از

فضای دست نایافتنی تخیل دیر پای یک زن میانسال است

از نوجوانی به بعد

همه چیز را از یاد برده و

هرگز

عقوبت ثانیه ها را

وا نمی نهد.

*********

آخر مگر نه اینکه

هیچ چیز نیمه تمام نمی ماند

پایان در سرشت هر آغاز

آواز می کند

آوید میرشکرائی 21/7/90  دو و نیم بامداد

نظرات ()

دوباره آن رواق ها را

            در خواب خواهم دید

     این بار

 در آن حجره ها می مانم:

آن اطاق های آجری سایه سار خنک.

این بار

در آن زلال آبی حل می شوم

که پشت قطره های اشک پنهان است

دوباره در آن رواق ها

در سایه سکوت می خوابم و

تو را دوباره خواب می بینم

*******

آرزو هایم را

در گوش کدام سینه رازدار

زمزمه کرده بودم

که خود نیز از یاد برده بودمشان؟

*********

تنها در صحن با طراوت تو

در آن رواق های سایه روشن دلباز

تحقق رویای ناگفته ام را

به چشم دیدم

آوید میرشکرائی 8/7/90  دو بعدازظهر

نظرات ()

وقتی نیستی

   بودن من و تو

شکل برداشتی واقعگرانه می شود

                   از یک قصه تخیلی:

                    بازی کردن نقش های خواب دم صبح

                              در یکی از این...

                   روزمرگی تکراری روز های زندگی...

                  مثل یک تابلوی امپرسیونیستی پر رنگ

                     می نشیند در قاب تغزلی

                    یک دیوار بلند خالی

                  و مثل یک پنجره

                   می گشایدش

                     به حس زندگی...

×××××××××

من از کنار تو آرام بر می خیزم

مثل بیشتر وقت ها

وقتی که هستی و

وقتی که نیستی.....

نمی دانم کدامم

در یک فضای خالی رنگی

در سکوت..

با چهره و دست ها و پا ها و

چرخشی هنرمندانه

نقشی می آفرینم دوباره از

قصه ای خیالی

که معلوم نیست

نیست

                  یا هست؟!

آوید میرشکرائی  11/4/90  چهار عصر تهران

نظرات ()

من به جای تو..

همه شادی هایم را

             با قلم شریک می شوم و

             به سپیدی کاغذ می گویم:

             توصیف بی بدیل

                       سفر چشمانم را

                            در منظر روبرو.

**********

نگاه کن

           آنجا

        یک فانوس دریائی هست

سینه کش آفتاب میان روز

            نشسته اند

           همه مرغان دریائی

                               بر کناره های آن.

**********

کنار همه آبراه ها

          بندرها...

رویای فرار هست و آزادی..

کناره همه بندر ها را می روم

سوار بر کشتی

در میانه آبی ترین آبها

و از لذت وسوسه فرار...

تمام تنم خار خار می شود و

از کنارت

نمی روم

تمام وجودم از خواهش می لرزد و

نمی روم

٢٣/۴/٢٠١١   دو عصر استانبول

نظرات ()

پیچیده تر از آن است.....

         که با قصه ای کوتاه بگویم از آن..

                یا که با داستانی بلند...

                            تنها با داستان بلندی..

                          توصیفش کنم.

               نه در قصه ها می گنجد و

                  نه در رنجنامه ها..

                  در این لحظه های درد بار هم جا نمی شود..

                   که می نویسم و

                                                شعر می خوانمشان

**********

پیچیده  ست

          پیچیده تر از درک من

از درد مداوم سینه ام...

 از رنج بی امان..

***********

ادامه دارد

         ادامه می یابد

            ادامه داشته

         پیش از من

          پس از من........

داستان بی انتهای زندگی

فراسوی درک من.

*****************

من به غریزه می نویسم

این هم

چون غریزه های دیگر......

خوردن و

            خوابیدن و

                      مهر ورزیدن........

می شود درد ناک باشد

     یا که

لذت بخش

 تلخ

    یا که شیرین...

 و مثل آن های دیگر

راز بقای من است

تا هستم

**********

تولدم که از خویش نبود

مرگم نیز...............

من این میانه

 برای زنده ماندن

                              تا آخر

همیشه

می نویسم

                     می نویسم

             می نویسم

تنها لحظه هائی از داستان های پیچیده

                   نامش شعر....

                            نامش زندگی

آوید میرشکرائی  ۶/٣/٩٠ سه صبح

نظرات ()