شعر های من

روزی که به نیمه رسیده

در همین نیمه کسل اندوهبار عصرگاهی

                          نیمه تمام است

                               چون نیم قرن گذشته

                                     و چند گاه مانده.....

نیمه تمام مثل همه قصه ها

حتی حکایت همین اندوه 

نیمه تمام می ماند

             بسکه بریده بریده

                      از وحشت سقوط

به تکه تکه های وظایف روزمره و

قطعه قطعه های گمشده پازل روز

می آویزد.

******

سفر هایم نیمه تمام ماندند

بی پایان.

روز آخر چون آوار

بر سرم

اتفاق افتاد.

********

نمی خواهم اینجا باشم

نمی خواهم نباشم

نمی خواهم باشی

نمی خواهم نه باشی

نمی خواهم به مانم

نمی خواهم به روم.

*********

کلاف رنگ به رنگ سر در گم پیچیده ای ست هستی

تا آخر هم که باز شود(اگر شود....!)

آنقدر نیست تا که

پوششی برای شانه های لرزان و

جسم سالمند دیگر کهنه ات

گردد.

آوید میرشکرائی  17/10/90   چهار و هفده دقیقه عصر

نظرات ()

شب ها

به گوشه گوشه های بسترم می خزم

به جسجوی جائی سرد تر و خاموش تر و تازه تر

جائی که در آن

خاموش شوند این صداهای دائمی که

درونم می گویند و می گویند...

جائی تازه ترکه در آن

رویای تو

مرا در سکوت و خاموشی

در شهر امن آغوشت

به خواب برد.

*********

شب ها لحظه لحظه های دردناک گذشته

همه واهمه ها

تلخی غربت حضور غریبه ها را

بیدار بیدار

چون هزار سوزن تیز

بر چشم ها می زنم و

چون خنجرهای آخته بی رحم

با آن

جان لحظه هایم را می درم.

*********

چه شب هائی شده اند شب هایم

بلندند و

تاریک و

بی انتها و

در آنها

نه نشانی از صدای قطره های باران هست و

نه فراموشی حضور هیچ لحظه ای.

به سالی می انجامد و

روشنائی دریچه ها را

بر سر و تن و چشم رنجدیده ام

آوار می کند

آوید میرشکرائی 6/10/90  پنجو نیم صبح

نظرات ()

دست کم

همیشه یکی باید بماند تا

آخر این دفتر....

بماند و

قصه را روایت کند.

بعد آن نقطه آخر

کسی دیگر نیست به این نزدیکی

تماشاچیان دور تر

این بار..

هر تصویر مبهم گذرنده را که دیده اند از دور...

روایت می کنند

***********

من چاره ای ندارم

جز بد شدن و بد بودن...

خشم و دسیسه و نیرنگ...

فریب و دروغ و

خاموشی...

وگرنه چه کسی این داستان پیچیده را

حتی باور میکند؟

چه برسد آنکه روایت کند آن را

دست کم جوری که باور کردنی باشد!

*********

پرده که می افتد آخر

از آن دور ها

سایه های مبهمی از گیاهان

در شب خاموش نیمه تاریکی..

گوشه ای از

فضای دست نایافتنی تخیل دیر پای یک زن میانسال است

از نوجوانی به بعد

همه چیز را از یاد برده و

هرگز

عقوبت ثانیه ها را

وا نمی نهد.

*********

آخر مگر نه اینکه

هیچ چیز نیمه تمام نمی ماند

پایان در سرشت هر آغاز

آواز می کند

آوید میرشکرائی 21/7/90  دو و نیم بامداد

نظرات ()

دوباره آن رواق ها را

            در خواب خواهم دید

     این بار

 در آن حجره ها می مانم:

آن اطاق های آجری سایه سار خنک.

این بار

در آن زلال آبی حل می شوم

که پشت قطره های اشک پنهان است

دوباره در آن رواق ها

در سایه سکوت می خوابم و

تو را دوباره خواب می بینم

*******

آرزو هایم را

در گوش کدام سینه رازدار

زمزمه کرده بودم

که خود نیز از یاد برده بودمشان؟

*********

تنها در صحن با طراوت تو

در آن رواق های سایه روشن دلباز

تحقق رویای ناگفته ام را

به چشم دیدم

آوید میرشکرائی 8/7/90  دو بعدازظهر

نظرات ()

وقتی نیستی

   بودن من و تو

شکل برداشتی واقعگرانه می شود

                   از یک قصه تخیلی:

                    بازی کردن نقش های خواب دم صبح

                              در یکی از این...

                   روزمرگی تکراری روز های زندگی...

                  مثل یک تابلوی امپرسیونیستی پر رنگ

                     می نشیند در قاب تغزلی

                    یک دیوار بلند خالی

                  و مثل یک پنجره

                   می گشایدش

                     به حس زندگی...

×××××××××

من از کنار تو آرام بر می خیزم

مثل بیشتر وقت ها

وقتی که هستی و

وقتی که نیستی.....

نمی دانم کدامم

در یک فضای خالی رنگی

در سکوت..

با چهره و دست ها و پا ها و

چرخشی هنرمندانه

نقشی می آفرینم دوباره از

قصه ای خیالی

که معلوم نیست

نیست

                  یا هست؟!

آوید میرشکرائی  11/4/90  چهار عصر تهران

نظرات ()

من به جای تو..

همه شادی هایم را

             با قلم شریک می شوم و

             به سپیدی کاغذ می گویم:

             توصیف بی بدیل

                       سفر چشمانم را

                            در منظر روبرو.

**********

نگاه کن

           آنجا

        یک فانوس دریائی هست

سینه کش آفتاب میان روز

            نشسته اند

           همه مرغان دریائی

                               بر کناره های آن.

**********

کنار همه آبراه ها

          بندرها...

رویای فرار هست و آزادی..

کناره همه بندر ها را می روم

سوار بر کشتی

در میانه آبی ترین آبها

و از لذت وسوسه فرار...

تمام تنم خار خار می شود و

از کنارت

نمی روم

تمام وجودم از خواهش می لرزد و

نمی روم

٢٣/۴/٢٠١١   دو عصر استانبول

نظرات ()

پیچیده تر از آن است.....

         که با قصه ای کوتاه بگویم از آن..

                یا که با داستانی بلند...

                            تنها با داستان بلندی..

                          توصیفش کنم.

               نه در قصه ها می گنجد و

                  نه در رنجنامه ها..

                  در این لحظه های درد بار هم جا نمی شود..

                   که می نویسم و

                                                شعر می خوانمشان

**********

پیچیده  ست

          پیچیده تر از درک من

از درد مداوم سینه ام...

 از رنج بی امان..

***********

ادامه دارد

         ادامه می یابد

            ادامه داشته

         پیش از من

          پس از من........

داستان بی انتهای زندگی

فراسوی درک من.

*****************

من به غریزه می نویسم

این هم

چون غریزه های دیگر......

خوردن و

            خوابیدن و

                      مهر ورزیدن........

می شود درد ناک باشد

     یا که

لذت بخش

 تلخ

    یا که شیرین...

 و مثل آن های دیگر

راز بقای من است

تا هستم

**********

تولدم که از خویش نبود

مرگم نیز...............

من این میانه

 برای زنده ماندن

                              تا آخر

همیشه

می نویسم

                     می نویسم

             می نویسم

تنها لحظه هائی از داستان های پیچیده

                   نامش شعر....

                            نامش زندگی

آوید میرشکرائی  ۶/٣/٩٠ سه صبح

نظرات ()

در حاشیه امن معصومیت است که می دوند

         دست  در دست

                      اینگونه شادمانه.

       و بال است

امنیت فرشته وار

                  پرواز خنده هاشان.

**********

در حاشیه امن گم شده هامان است

           خنده هاشان

                 جست و خیز و

                     کیان پور نور بازی ها.

**********

علی رغم همه لحظه های بهت...

                  آن های فغان و

                به درد آمدن دل است..

                   که فرا میرسد از راه

                             سالخوردگی و

                               انتظار مرگ

علی رغم زیبائی نفس بر باران و

بهار بود

علی رغم اشک وباران و

موسیقی اندوهبار هق هق گریه ها و

            رقص شانه ها

           به اوج رفتن ها و

           فرو آمدن ها

علی رغم خاطرات طراوت جشن سبز و

         فغان گریه ای که

        عصر آتشبار روزی از اواخر مرداد

        بر آمد از سینه نوزاد دختری.......

                  سالخوردگی می رسد از راه

                        نا گهان

                           با انتظار مرگ.

***********

من برای فرارسیدن ناگزیر همین لحظه هاست

                   که زنده ام

                  که ناگهان

   پس از چندی سکوت از راه میرسند و

           باز درد انتظار را

                    می شکند

              در واپسین روز های بهار.

‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌           **********

خوبست که شعر ها را

به ترانه و آواز می خوانی

سخت است

جور دیگر خواندنشان

همه قلبم را

از گلویم

بیرون می کشد

مویه کنان

با باران و بهار هم

هماهنگ است و

مرا به گریه می اندازد باز....

******

گاهی فکر می کنم

             چطور نمی دانند؟!

بعد تر فکر می کنم

       خوبست ندانند

         خوبست ندانند

       بگذار تنها به آواز بخوانند

         سال ها پس من...

      شعر هایم ملودیک نیستند...

                می دانم..

                   می دانم.....

اما روزی کسی

ترانه آشنایشان را

باز می یابد و

می خواند

چون تو..

*******

گفتم چه می خوانی زیر لب؟

به زمزمه گفت آواز...........و

خاموش ماند

آوید میرشکرائی ٨ صبح بزرگراه مدرس   ١٩/٢/٩٠  

به سهیل نفیسی و آواز شعر هایش

نظرات ()

به کدام یک شما

            فرصت تیمار داده اند؟:

                شستن وزدودن آلودگی ها و

                                           بوسیدن زخم ها

                         که بر جان عزیزانتان نشسته؟

کدام یک مجال ترمیم زخم ها را داشته اید؟

شنیدن رنجنامه های خونبار

       نوازش یک یک شکاف ها

                          بریدگی ها

                        جراحت ها

                           شیار ها....

***********

آی با شما ام شما

رنجنامه ها را بخوانید همه

   یک یک زخم های خون چکان را

                بشوئید و ترمیم کنید.

                          فرصت تیمار عشق را

                                  دریابید

                                   پیش از مرگ آن

آوید میرشکرائی ٧/١/٩٠ دو صبح خانه دریا

نظرات ()

اینهمه سال

                           اینهمه لحظه های خالی

                که پر کرده خاطر و خاطره رنجدیده مرا

                           از لحظه های همجواری ما

                     بی نگاهی و کلامی و نوازشی

                    حتی بی حرارت مهری

                          لبریز کرده ای

                    اینهمه    ......سال

               خاطرات دردناک همجواری بی حضور

           رنجنامه  حضوری بی گرما

           و تاریکی همه چراغ های رابطه

                        و من....

  زندانی لحظه های خالی  این ارتباط شوم

               حبس ابد

                             انفرادی

                 بی عفو

                 بی کلام

        بی دادگاه و حکم و محاکمه.

****************

              مجرم:

           زنی زنده

                     جنایت:

            تولد

                   زیستنی شوریده

                 حضور رنگارنگ بی دلیل

                      در لحظه لحظه های زندگی

                         حکم:

                                      حبس ابد!

                         دیوار چهار گوش دور تا دور

                          سلول انفرادی

                       با حضور بی حضور تو

                          و در های باز رو به

                                  آسمان

آویدمیرشکرائی ۵/١/٩٠  خانه دریا

نظرات ()